Sunday, September 20, 2009

Berlin Memories-poor but sexy story



This will not be story of a city, but of a globetrotting friendship which started about 3 years ago in a country far, far away called Arkansas, US of A. A friendship which surpasses borders, cultures, bureaucratic shit and traditions. A friendship which lasts for a lifetime.
So, what do you get if you take a wild Mongolian, a bitchy, but always honest Austrian, a too nice to be true Bulgarian and a Macedonian with a constant crave for adventure, and put them together in the bohemian party capital of Europe? I have no idea what you get, but it was sure fun to experience it :)))
I have to warn you, I will not try to paint a picture of Berlin to the unknown reader, rather I would try to bring closer our adventure to our friends who weren't able to join us.

Day 1: ARRIVAL

With only an hour of sleep after tossing and turning all night I get in the dawn of the day to the Skopje airport-Alex Maximus, or officially known as Alexandar the Great. The flight goes all good and before the coffee starts to kick in, I'm already in Germany. Passport control lady looks at me suspiciously and asks me a ton of questions-it would have been better if we went out for coffee so I can tell her my life story. I will never understand these visas-I mean even if all of the 2 million Macedonians leave to live and work in the EU (which counts like 460 and something million people) they will not feel it. Besides, if I have the visa, it means that the Embassy already has my life story and there's no need for passport control lady to nag me about it.
Anyways, I set my unappreciated Balkan feet to German territory and go off to experience the public transport. Coming from the Balkans, I can only admire and can never understand the ability for precise organization the Germans have-everything runs on time. So I get on the bus, to experience the famous "potato in the truck" feeling, which apparently is inherent in every public bus in every country. Also, people in the bus are soooo quiet-no one talks to no one, everybody minds their own business. Ze Germans are not so good in English as I thought, so while getting instructions from an old lady about my last bus stop, she gets frustrated from her inability to help me and I miss the stop. She starts to yell in her scary German language "AUS, AUS, AUS!!!!" and I freak out and get off the bus at the next station. A little bit of walking later and I meet Val, the too nice to be true Bulgarian. We go together to meet Uuree, our wild Mongolian friend for lunch in the school cafeteria.
The dorm is our warm house for the next 7 days and is freaking far away from the central pulse of the city. The plan for today is to feel up Berlin, initially get to know the neighbourhoods, see the center and finally pick up our sassy Austrian Sandra from the main station-Hauptbanhof. Finally our group is complete-the Holcombe girls are ready to explore Berlin. We end the day with greasy Chinese food and cold German weis beer-Bavarian style, in the garden, under the clear sky of Berlin. The cold doesn't let us stay up for so long, so we go to our tiny beds in our tiny rooms to wait for the morning in the comfort of our dreams.
I fell asleep like a baby. I've never been to Berlin before and yet the environment seemed to familiar, just like the good old days of Holcombe-Sandra and Val were roommates again, me and Uuree, and we were hanging out in our rooms in the end of a long day making plans for party in the night. We expected Rob to come in the room and socialize for 5 minutes :)))


Day 2: BERLIN-ONE STEP AT A TIME

The hungry tourists that we are, we wake up early to plan the route over a morning cup of coffee. Three book-tourguides, 3 smart heads, and Internet and still we can't draw a precise route-in the end, who cares...
We get off at Parisier Platz, for a photo session with the Brandenburg Tur. While in the area, we go to the huge area of concrete blocks which looks like a really depressive labyrinth-The Jewish Memorial. The artist who designed it wanted people to think about the Holocaust and listen to the souls of the 6 million victims of the Nazi terror. Today, tourists don't really connect to the morbid purpose of the monument, rather interact with it in their own way. I kind of like it... It's not an ordinary monument, rather a concept which is an object of individual interpretation.
After "getting my DDR visa" at Potzdamer Platz, we went on a hiking tour of the city-around Tiergarten, Schloss Bellvue, the Victory column, the "Pregnant Oyster" building and other surprises along the river Spree. We would just lay down in a park to feel the softness of the grass on our bare and tired feet or snack on some German delicatessen-like wurst or pretzel.
While walking around the city I got the impression that no one has some serious business to take care of, there's no rush of the big city life which comes with big business. Yes, Berlin has the big American city look, but trapped inside is a heart of a poor, careless artist. Being one of the cities with highest unemployment rate in Germany, it's no wonder that even Monday feels like weekend in Berlin. Poor, but sexy-can't argue with that.
We wrap up with a street breakdance performance and walk back to the famous Unter den Linden street. Maybe once it was the heart of Bohemian Berlin, but now it's full of tourists... The bohemian heart of Berlin beats in the dark alleys far away from Mitte.
And yet the day is not over... We give up on walking and take the tram to Hackescher Markt-only to discover more surprises there. By accident, we take a wrong turn in one street and it's like Alice went through the Rabbit hole-we are no longer in Berlin, but in little Italy-a small Italian town square scenery opens up, peace and quiet and a cute little pizzeria where the waiter greets us with "Bonasera". This can only happen in Berlin.

and it's as far as I got with my writing... The plane ride ended and I got back to Macedonia... the rest of the story when I won't be too lazy to finish it.

P.S. I recommend reading this article with the tunes of Bloc Party, "A weekend in the city" album...cause of all the Berlin reference :)))



Friday, July 10, 2009

Психоделија, 4 гитари и рок енд рол поезија-тета Пети Смит


Скопје ти е брат паланка... И тоа паланка со амбиции. Па као и секоја друга покондирена тиква ќе се реди со паунски перја за биде во чекор, со стил и секогаш инннн. Епа тоа и бидна на овој 10ти јули 2009 година-Скопје сакаше да изиграва културна метропола на Балканот и си дозволи во ист ден и ист час да имаат концерт две огромни музички имиња- Карлос Сантана и Пети Смит. Затоа што ни се може... Без разлика што има месеци кога единствена музичка дешавка е концерт на Аца Лукас, битно нас ни се може.
Јас се сметам за музички гурман, ама и истовремено и музички сештојад. Да беше физички возможно веројатно ќе сакав да бидам на двете места, но за жал не може. Изборот беше јасен-карта за тета Пети си купив уште првиот ден кога ги пуштија во продажба. И очекувањата беа големи во почеток, но како поминуваа месеците растеа се повеќе и повеќе.

Конечно дојде-денот Д-10ти јули 2009. Универзалната ни сала полупразна, растеретена и опуштена толпа во мешан состав-окорели рокери од времето на социјализмот, арт-генотипови, млади момци и девојки поштувачи на делото на тета Пети и све остало. Атмосферата беше интимна, како да ќе биде мала, клупска свирка, а не забава за цел град. Нормално, концертот почнува по цели саат и пол чекање-прва грешка на организаторот-нема никаков бенд за загревање да се позанимаваме додека трпеливо ја чекаме тета Пети. Нејсе, си имаме пивце и муабет.

И конечно започна. Пети излезе на бината во Скопје. Едвај се изгурав со фоторепортерите за место во прв ред, што и реално (и правно) ми припаѓа со оглед на мизерните 158 см висина.
Концертот беше психоделија-веројатно тој е најсоодветниот збор за да се опише. 4 гитари, од кои една на Пети повремено, а другата на Tom Verlaine од Television за стално (една од тие гитари остана и без жици на пола концерт) и моќните стихови на Пети. Личеше на рок едн рол Исус на сцената, која цели 90 минути не владееше со силата на својата синкретична уметност. Поезија, гитари, политичка и општествена ангажираност-се што почитувам на овој свет е олицетворено во тета Пети.

За мене Пети е суштество надвор од овој свет, larger than life itself. Затоа не ми се веруваше кога се поздравуваше со луѓето од првите редови. И ја допрев раката и почувствувам топлина. Човечка топлина. И не ми се веруваше. Во тој момент како да ми се одзема дел од митското од неа. Иако е многу остарена, нејзината музика не претрпела ни момент од кратковечноста на времето. Ако ги затворев очите на сред концерт можев да ја замислам за време на свирките од своето златно доба.

Првиот дел од концертот беше јако психоделичен, полн со импровизации и создаден у корак, а вториот дел беше од сите големи хитови како Gloria, Dancing Barefoot, Rock'n'roll nigger, Because the night итн. За жал, шармот на Скопјани не успеа да измами бис од тета Пети. Морав да се помирам дека Horses нема да ја чујам вечерва. А таа е песната заради која се вљубив во нејзината музика. И тоа не е фер!

Разочарани отидовме надвор, да размениме импресии. Среќа забележавме дека ќе може да добиеме автограм (фала Гаро). Чекавме неколкумина... Меѓу кои и некои чичовци од старата школа, со плочи под рака и приказни за тоа како ги глеале Sex Pistols у Лондон на времето... Еееее, тоа беа времиња. Не еднаш сум рекла и ќе речам пак-ако може да се реинкарнирам и да се родам во 70тите години во Њујорк. Не знаев што да и кажам на тета Пети. Да и кажам дека ми е криво што е толку стара и што не сум имала прилика да се родам порано и да ја видам во вистинско светло? Дека ја обожувам повеќе од било кој друг артист? Дека има култен статус во мојот живот? Не сакав да ја видам... Не е некој згоден музичар, па да има зошто идеш у бекстејџ...Она е тета Пети, еден од моите идоли. Во гардеробата се релаксираа сите од бендот, најопуштено на свет и ги примаа своите фанови за да добијат автограм. Јас најдрско си отидов кај тета Пети, заобиколувајќи ги сите од бендот. На светло, надвор од бина, делува уште постаро, побелена коса и лик полн брчки. Но, очите и сјаат како и увек. И сеуште го има својот глас, своето најмоќно оружје.

Што правиш откако ќе добиеш нешто за што мечтаеш цел свој живот? Забораваш дека си го добил и продужуеш со животот даље. Овој концерт нема да биде заборавен. Ќе биде засекогаш запаметен како денот кога Пети Смит престана да биде божество и стана човек. На најбожествениот можен начин-докажувајќи ја моќта на човекот да ја надмине својата физичка кратковечност со моќта на својот креативен потенцијал.
Фала тета Пети!
p.s. photos courtesy of Anna Rockfairy Stojanovska, cause I didnt have a camera :(

Wednesday, May 27, 2009

Let there be rock...

Се случи конечно и тоа... Секоја година ќелијата заминува на една музичка авантура да се прочисти од сите затупувачки елементи на секојдневната рутина. Оваа година тоа беше концертот на AC/DC во Београд-балканската музичка мека...

Let there be light, and there was light Let there be sound, and there was sound Let there be drums, there was drums Let there be guitar, there was guitar, ah Let there be rock...

Музичката мантра на нашите животи (сепак сме деца израснати во Маракана...).

Стадионот на Партизан не беше особено импресивен за моите големи очекувања, сепак само 50.000 публика... И тоа публика како на моторџиски фестивал. Се пиеше пиво и пиво и само пиво (да ми живее TUBORG-пивото на моите концертни дани), не памтам дека се јадеше нешто, се викаше и скокаше...

На крај, спакувани во смрдливо комбе на пиво (пошто не само што имаше за пиење, имаше и за бањање), си тргнавме за Скопје...Пред да трепнеме бевме на граница. И тука веројатно шоферот го имаше својот најбољи момент-влага цариникот да разгледа и освен што го мава неподнослива реа на пот и пиво, собира здив да праша
“Имате нешто да пријавите?“.
И тука следува највицкастиот одговор на шоферот на расипан српски
-“Само емоции са доброг концерта“...

Пошто царина не ни наплатија на емоциите и спомените, си ги донесов дома за да ги споделам со сите вас... А највеќе со нашата ќелија...


Monday, May 18, 2009

Бесплатна, незадолжителна антикорупциска вакцинација за сите! Филмска премиера...



Младински Образовен Форум ве поканува на премиерно прикажување на четирите победнички краткометражни студентски филмови од видеоконкурсот на тема “Антикорупциска вакцинација“, плус средба со авторите, плус добра drum'n'bass журка...

На репертоарот се:
“БУМЕРАНГ“

“2000 ЕВРА“

“НЕ ПРЕПИШУВАЈ (или секогаш погрешно ќе те сфатат)“ и

“ДИЗАЈНЕР“

и DJ сет на АndrejNalin !!!

Дојдете да се вакцинирате...

Локација: Мала Станица
Датум: четврток, 21 мај 2009, почеток 21 часот

Реален Фејсбук ивент




Младински Образовен Форум (МОФ) ги кани сите студенти и млади луѓе да се вклучат во “Реалниот Фејсбук ивент“!!!

Настанот е инициран поради фактот што студентското движење, поради пасивноста на СПУКМ се сведува на Facebook групи и настани. Одлично е тоа што младите се активни на Facebook, но сега е време да излеземе и јасно да го кажеме својот став.

Затоа Младински образовен форум ве поканува во среда, на 20 мај, да дојдеме во 12:00 на платото пред УКИМ на најголемиот студентски Facebook настан.

Настанот ќе изгледа слично како и секој друг Facebook настан, со тоа што ќе се одвива во реалноста наместо на Facebook. Ќе има големо платно што ќе го претставува ѕидот за коментирање. Ќе може да се пишуваат коментари на ѕидот поврзани со темата на настанот (студентско организирање, студентски проблеми). Исто така, ќе има и повеќе групи на кои луѓето ќе може да се приклучуваат, исто поврзани тематски со настанот. Поентата е да се поттикнат студентите да размислуваат на темата, а Facebook тематиката е избрана бидејќи досега најголемите дискусии околу оваа тема се токму на Facebook. Време е да почнеме да го живееме Facebook во реалноста.

Сите дискусии и критики кои ќе излезат на површина на настанот ќе бидат земени во предвид во понатамошните студентски акции. Исто така, сите оние кои ќе сакаат да се вклучат во наредни вакви акции, ќе можат да добијат повеќе информации во среда во 12:00 на платото пред УКИМ.

Saturday, May 16, 2009

Patti Smith Countdown-53 days to go


Време е да се започне одбројувањето до најсветлиот ден за ова лето-10 јули 2009!!! Освен што е крај на јунска сесија, големата Patti Smith доаѓа на концерт во Скопје. Уште само 55 дена до нејзиниот концерт!
Иако за краток колеблив момент паднав во искушение-што да одберам-Santana или Patti Smith, кога објавија дека картите се пуштени во продажба побрзав до Југотон да не ги снема... Let the countdown begin...

official OFF FEST web page: http://www.offest.com.mk/